Akbaba 1966 Sayı 049 PDF İndir – Yusuf Ziya Ortaç

1966 yılının finali niteliğindeki bu son sayı, okuyucusuna görkemli bir veda ve umut dolu bir başlangıç vaat ediyor. Dergi, kapağından son sayfasına kadar yılbaşı neşesiyle donatılmış olsa da, gerçekçi eleştiri dilinden asla ödün vermiyor. Yusuf Ziya Ortaç, ‘Son Perde’ başlıklı veda makalesinde, 1966 yılının Türk mizah tarihindeki yerini ve derginin bir yıl boyunca verdiği mücadeleyi özetliyor. Karikatürlerde, 1966 yılının yorgun karakterleri, yerlerini 1967’nin taze ve enerjik tiplemelerine bırakırken, asıl sorunun kişilerin değil sistemin değişmesi olduğu mesajı zekice araya sıkıştırılıyor.

Derginin iç sayfalarında yer alan ‘Yılbaşı Şöleni’, dönemin en ünlü sanatçılarını, siyasetçilerini ve halkın sevdiği tipleri bir arada gösteren devasa bir karikatür panosu sunuyor. Bu panoda herkesin elinde birer dilek kartı var ama halkın kartında sadece ‘ekmek ve huzur’ yazdığı görülüyor. Karikatüristlerin bu ince dokunuşu, Akbaba’nın neden yarım asırdır ayakta olduğunu açıklıyor: O her zaman halkın kalbinde ne varsa onu çiziyor. Ayrıca, bu sayıda yer alan mizahi fallar ve burç yorumları, okuyucuyu yeni yılın ilk günlerinde bolca güldürecek cinsten tasarlanmış.

Hikaye kısmında, bir yılbaşı gecesi sokakta kalan bir köpeğin gözünden insanların kutlamalarını ve hayata bakışlarını anlatan, okuyanları hem güldüren hem de düşündüren sarsıcı bir öykü yer alıyor. Akbaba 49. sayısı, bir arşiv şaheseri olarak 1966 yılının kapısını kapatıyor. Okuyucu, bu sayfaları çevirirken koca bir yılın tozunu dumanını değil, geride kalan o eşsiz mizah mirasını hissediyor. Reklamlardaki ‘yeni yıla mutlu girin’ ilanları, bir devrin kapanışına eşlik eden nostaljik tınılar sunuyor. Akbaba, 1967’de de görüşmek üzere okuruna veda ediyor.

Bizi Telegram’dan Takip Edin:

📱 Telegram Kanalımız